Handtekening ondertekening, autogram, signatuur of informeel poot, krabbel

Een handtekening 

(ook: ondertekening, autogram, signatuur of informeel poot, krabbel) is de met de hand geschreven naam die iemand plaatst onderaan een brief of document. Een verkorte handtekening heet paraaf. In sommige gevallen wordt daarmee volstaan. Een handtekening heeft twee functies. Ten eerste wordt iemands identiteit ermee vastgesteld. Ten tweede dient het ter vaststelling van de wil van de desbetreffende persoon met betrekking tot de bovenstaande tekst. Met het zetten van de handtekening zegt men als het ware: "Hier ben ik, en hier ben ik het mee eens". Een handtekening is vooral van belang wanneer de tekst door een ander (een secretaris) of met een schrijfmachine - tegenwoordig met een tekstverwerker - is geschreven. Immers, als de hele tekst met de hand is geschreven door degene die het document ondertekent, dan is zijn handschrift eigenlijk al voldoende. Bij sommige brieven is het dan ook gewenst dat niet alleen de handtekening maar ook de slotregel (met de afscheidsgroet) met de hand geschreven zijn. Dit gebruik is al heel oud. De apostel Paulus dicteerde zijn brieven meestal aan een ander (wellicht omdat hij zelf geen ervaren schrijver was), maar schreef wel zelf de slottekst. Zie onder andere Romeinen 16:21 en vooral 2 Thessalonicenzen 3:17, waarin de apostel de aandacht vestigt op zijn eigen handschrift. Daarbij moet overigens worden opgemerkt dat de originele manuscripten niet bewaard zijn gebleven en dat wij alleen beschikken over afschriften in een ander handschrift.  

 
Inhoud
1 Uiterlijk
 2 Juridisch belang
3 Tekenen voor kennisgeving
 4 Zegel
5 Elektronische handtekening
 6 Valse handtekening
7 Gebruiken rond handtekeningen
8 Trivia

Uiterlijk 
De handtekening evolueert bij de meeste geletterde mensen tijdens de schooltijd uit de handgeschreven naam (ongeletterden zetten vaak een X). De naam wordt steeds sneller geschreven waarbij deze vaak steeds moeilijker als naam is te herkennen. Uiteindelijk lijkt de naam inderdaad meer op een krabbel, krul of hanenpoot. Het grote voordeel is echter dat een handtekening hierdoor wel uniek en vaak ook moeilijk na te maken is. En dat maakt hem nou juist zo geschikt voor bovengenoemde functies.

Juridisch belang 
De handtekening geeft aan dat men de inhoud van de tekst kent en het ermee eens is. Dit is vooral van belang bij documenten die niet met de hand geschreven zijn, zoals overschrijvingen en contracten. Om die reden is het ook gebruikelijk in veel landen contracten op iedere pagina te paraferen, en soms ook de tekst "GELEZEN EN AKKOORD" of iets in die strekking met de hand boven de handtekening te schrijven. Op zich vereist het recht geen handtekening voor een geldige overeenkomst, aangezien overeenkomsten vormvrij zijn. Het is echter wel de meest gebruikelijke manier van contracteren, en bij het ontbreken van een handtekening onder een contract zal het erg moeilijk zijn voor een rechter te bewijzen dat er een overeenkomst is. Immers, voor hetzelfde geld kan in zo'n geval het contract opgesteld zijn geweest zonder het aan de "wederpartij" voor te leggen. Tegenwoordig komen wel alternatieven voor papieren handtekeningen in zwang, zoals elektronische handtekeningen, en koop via de telefoon en internet. Ook hier moet de procedure echter ertoe leiden dat ondubbelzinnig duidelijk wordt dat de persoon in kwestie inderdaad akkoord is gegaan, en dat dat akkoord ook daadwerkelijk van die persoon afkomstig is. Organisaties sluiten contracten door hun bevoegde vertegenwoordigers (meestal de directeuren) te laten tekenen. Wie hiertoe bevoegd is dient te worden vermeld in het handelsregister. Vaak wordt naast of over de handtekening ook een stempel geplaatst met de naam en functie van de ondertekenaar. Aanvraagformulieren worden meestal door banken, bedrijven of overheden alleen in behandeling genomen wanneer ze zijn getekend door de aanvrager. Indien meerdere personen hun handtekening op een document zetten, is het de gewoonte om ze naast elkaar te plaatsen. Indien hier echter te weinig plaats is kan dit in twee of meer rijen worden gedaan. De persoon wiens handtekening rechtsonder staat heeft de meeste rechten. Dit komt doordat in onze streken van boven naar onder en van links naar rechts wordt gelezen. De persoon wiens handtekening rechtsonder komt is bijgevolg diegene die als laatste het document moet ondertekenen en bijgevolg de meeste macht heeft.

Tekenen voor kennisgeving 
Het is mogelijk een document te ondertekenen zonder ermee akkoord te gaan. Dit kan gewenst zijn wanneer men slechts wil aangeven het document gezien te hebben, of wanneer men wil aantonen het ten minste aan de betreffende persoon te hebben voorgelegd. Een werknemer die het niet eens is met een slechte beoordeling en deze wil aanvechten kan dit bijvoorbeeld doen, zodat men hem later niet kan tegenwerpen dat hij het ermee eens was, maar het aan de andere kant wel duidelijk is dat de beoordeling gegeven is. Men tekent dan vergezeld van de tekst "VOOR GELEZEN", "GEZIEN" of expliciet "NIET AKKOORD".

Zegel 
Voordat in de 16e eeuw geleidelijk aan handtekeningen in gebruik kwamen, werd de authenticiteit van een document gewaarborgd door middel van een zegel. Tegenwoordig worden sommige oorkonden of verenigingsbullen nog weleens voorzien van een echt of gefingeerd lakzegel al dan niet met lint. In sommige landen (bijvoorbeeld de Verenigde Staten) is het nog steeds gebruikelijk dat organisaties zegels gebruiken om hun correspondentie en contracten mee af te stempelen.

Elektronische handtekening 
Voor elektronische documenten kan ook een elektronische handtekening gebruikt worden om aan te tonen dat de schrijver de genoemde persoon is. Bij het doen van een belastingaangifte met de computer gebruikt de belastingdienst zo'n elektronische handtekening in plaats van een gewone handtekening. Een elektronische handtekening is pas van kracht, nadat de gebruiker hem via een formulier met zijn gewone handtekening heeft bekrachtigd.

Valse handtekening
Het is mogelijk dat iemand om wat voor reden dan ook een handtekening vervalst. Wanneer dit vermoed wordt, kan men achterhalen of iemand een echte of valse handtekening plaatst door hem tien of meer keer achter elkaar zijn handtekening te laten zetten. Valse handtekeningen gaan na verloop van tijd afwijken, echte meestal niet. Zie nevenstaande afbeelding van echte en valse handtekeningen van de schilder en kunstvervalser Han van Meegeren.

Gebruiken rond handtekeningen 
Bij het ondertekenen van internationale verdragen krijgt elke verdragspartner een ondertekende kopie. In veel gevallen krijgt elke verdragspartner volgens eeuwenoud diplomatiek gebruik een officiële kopie waarin de handtekening van zijn eigen land bovenaan staat. Op die manier werden politieke gevoeligheden ten aanzien van rang en stand vermeden. Dit gebruik heet alternaat.

Hoe kunst schilder achterhalen zonder signature / handtekening ?

Tal van schilderijen hebben geen handtekening. Men moet ze dan aan een kunstenaar toeschrijven, er een auteurschap aan toekennen. Als dit onmogelijk is spreekt men van een anoniem kunstenaar en preciseert men de eeuw en de school (bijv.: Vlaamse school, XVIde eeuw). Vaak kan men echter toch een band met een kunstenaar vaststellen. De ene keer staat deze band vast en dan zegt men dat het werk ‘van’ of ‘door’ Rubens is. De andere keer is deze band minder zeker. Als een lichte twijfel blijft bestaan, zegt men dat het werk ‘toegeschreven’ wordt aan Rubens. Als men oordeelt dat het werk niet van de meester is, maar van één van zijn leerlingen, dan spreekt men van ‘het atelier van’ Rubens. Als men denkt dat de band minder strikt is, dat wil zeggen dat het schilderij dateert uit de periode van de meester en door hem geïnspireerd werd, maar toch niet van hem of van zijn atelier is, dan spreekt men van de ‘entourage van’ Rubens of nog van ‘een navolger’ van Rubens. Als het werk ten slotte dateert uit een periode na Rubens (en soms met een verschil van verschillende eeuwen) dan spreekt men van een schilderij ‘in de stijl van’ of ‘volgens de wijze van’, of nog ‘naar’.

Een expertise bestaat uit twee stappen die niet met elkaar verward mogen worden.

De expert begint met het beschrijven van het kunstwerk. Daarbij moet hij een antwoord geven op de vraag of hij het voor echt kan verklaren en in sommige gevallen ook op de vraag aan wie het dient te worden toegeschreven. Pas als hij dat allemaal heeft nagegaan, kan hij overgaan naar de tweede stap, de schatting.
Voor de eerste stap moet je vertrouwd zijn met de kunstgeschiedenis, voor de tweede met de kunstmarkt. Een expert moet de mechanismen van het marktgebeuren door en door kennen en de gegevens op het internet juist kunnen analyseren. De informatie die daar gemakkelijk beschikbaar is, ook al moet je ervoor betalen, voetstoots aannemen is de beste manier om te laag te schatten en dus bij de verkoop verlies te doen, of om te hoog te schatten, wat op hetzelfde neerkomt, want dan is het risico groot dat het niet tot een transactie komt.
Bovendien moet een expert bescheiden blijven. Hij mag voor het schatten van een werk in principe dan al beter geplaatst dan zijn klant, als hij meent op alle gebieden deskundig te zijn, kun je ervan op aan dat hij op elk gebied ondeskundig is. Je kunt toch niet tegelijk alles afweten van zo uiteenlopende materies als oude schilderijen, zilverwerk, tapijten en oude meubelen? Althans, zo denken wij over expertise…

Het schatten van een kunstwerk is geen exacte wetenschap. Dé waarheid bestaat hier niet.

Het woord ‘schatten’ zegt goed waar het om gaat: de waarde die de expert naar voren schuift, berust op een aantal onzekerheden en veronderstellingen. Omdat elk kunstwerk uniek is, gaat de expert op zoek naar werken die er zo veel mogelijk kenmerken mee gemeen hebben en recent openbaar of privé (voor zover hij dit laatste kan nagaan) werden verkocht. Alleen hij kan op grond van zijn ervaring de gegevens op databanken op het internet juist interpreteren.
Elk kunstwerk heeft twee waarden. Zoals een financieel product een verkoopkoers en een aankoopkoers heeft, zo heeft een kunstwerk een verkoopwaarde en een aankoopwaarde. Het verschil tussen de prijs die voor een werk wordt gevraagd en het bedrag dat ditzelfde werk u zou opleveren als u het om een of andere reden zou verkopen, is het verschil tussen zijn ‘aankoopkoers’ en zijn ‘verkoopkoers’ of met andere woorden de winst die bij het verhandelen wordt gemaakt.
Kortom, als u een werk wilt laten schatten in het kader van een erfenis of een verdeling, omdat u het wilt laten verzekeren of omdat u voor een belangrijke aankoop staat, is een beroep doen op een expert de enige manier om inlichtingen te bekomen die te betrouwen zijn, vertrouwelijk blijven en toegespitst zijn op uw situatie.

bron:  http://bounameaux.com/nl/index.html#expertise

Heeft uw schilderij wel een signature kijk dan hier: http://kunst-schilder.blogspot.nl/2015/05/hoe-een-schilder-achterhalen.html  

De volgende boeken zijn aan te raden: